webmaster, 27 juli 2009
Ierland Ballincollig

No hell below us, above us only sky

Dear all!

Het is alweer meer dan vijf maanden geleden dat ik hier mijn eerste berichtje plaatste...Een bericht waarin ik het had over voorbereidingen treffen en lichtjes stress uitte over bagage... Ik bevind me nu in dezelfde situatie, maar vice versa. Na vijf maanden Ierland (en met twee dagen LDN in het verschiet) is het tijd om weer huiswaarts te keren. Ik ben m'n bagage alvast aan het pre-organiseren (hoe kan zo'n klein meisje zo veel zooi in zo'n korte tijd verzamelen??) en aan het overdenken wat ik mentaal mee terug neem. Alles wat ik geleerd heb, alle bijzondere ervaringen en de mooie herinneringen ervan zijn zwaarder en belangrijker dan wat ik zometeen in m'n blauwe koffer prop, en toch is 't heel compact en bevindt 't zich in m'n grijze massa (toch? was nooit een groot biologe ). Met Lily Allen's Alfie op de achtergrond doe ik nu verslag van twee uitstapjes in deze laatste maand.

Wieder terug in Dublin! En ditmaal met een doel en een reden; het bijwonen van de dance-teacher-exams als leerling (in de examens wordt de les-situatie nagebootst, en daarvoor zijn uiteraard leerlingen nodig). Op een vrijdagavond vertrok ik weer met de Bus Eireann richting Noorden...Een reis van vier uur in totaal, wat een hoop schaapjes-kijken oplevert maar waarin je ook wel wat nuttigs kan doen. Huiswerkvrij als ik al maanden ben (een vreemde gewaarwording, zelfs nu het bloody juli is!) had ik niet veel anders te doen dan naar m'n mp3 te luisteren en toen ik eindelijk bij het Iers - Traditioneel mapje aanbelandt was besloot ik al zittend al m'n dansen een keer na te gaan. Tot m'n schok bleek ik geen enkele Single Jig deun te hebben (*duikt weg voor alle hard-shoes die nu naar m'n hoofd geslingerd worden*) en balend stopte ik m'n mp3 weg. Een goed idee, zo bleek, want ook de buschauffeur was blijkbaar ondertussen bij z'n mapje Iers - Traditioneel aanbelandt en uit zijn speaker klonk een Single Jig...
Na aankomst niet veel anders te doen dan hostels te checken (had niets vooruit geboekt) en wat te wandelen door de Temple Bar wijk, waar ik een lichtelijk wazige ontmoeting had met een Ierse Harry (oren - check - trainingsbroek - check). Terwijl ik voorbij een wat stiller kroegje liep, tufte deze Harry op straat. Wat startled keek ik op en mompelde "oh lekker". "I'm sorry... oh excuse me" zei Harry toen.
"It's grand...No, actually it's not...But you know.." Harry was niet overtuigd. "No I mean it. I'm sorry. Let me buy you a drink."
Ik had niet zo'n dorst en niet zo'n trek in een voortzetting van het gesprek. "I'm in a rush..." "That's a lovely accent that you have there. What's your name?" "It's...Albert," zeg ik gemakzuchtig (Antoinette is een naam die pas bij veelvuldige herhaling opgepikt wordt) en mijn favoriete LHOTP personage erend. "...That's...Gorgeous..." vervolgde toen een weifelende Harry.
Na een korte dialoog over de verkiezingen in Ierland (waar ik nul van begreep) en over Amsterdam vervolgde ik m'n weg naar het Shining Hostel, waar ik in maart ook al een enkele nacht vertoefde. Ik weet niet wat het is met dat hostel, maar kiplekker voel ik me daar nooit.

De volgende ochtend ontmoette ik de juf die me m'n eerste Ierse stapjes leerde op het Dart station, samen met twee aanstaande teachers die die dag op zouden gaan voor hun tweede en hopelijk laatste examens. Bray was onze eindstop en vandaar namen we de taxi naar het plaatselijke Community Centre, waar ik herenigd werd met mentor John, die me terug in februari/maart vergezelde naar de lessen in Donnycarney church. Het ging er gespannen aan toe in het Community Centre, en het was pas 10 uur. De eerste kandidate was iemand op kampioensniveau, die enkel simpele passen trok en dus niets van haar "tricky stuff" kon laten zien. Een meisje wier beiden ouders dansdocenten zijn zat met haar handen in haar haar haar (perfect geconstrueerde zin, dit) map door te bladen. "Dit moet ik f-nogwat weten, I don't know why I'm second guessing myself". Iets minder gestresst wachtte ik af tot de twee uit Nederland afkomstige aankomende dansdocenten naar binnen werden geroepen en hun leerlingen voor dit examen mochten volgen. Nadat ze de Hollander-omringd-door-Native-English-Speakers-situatie compleet uitgebuit had ("Ik zweet me de pl**r*s!" )ging kandidaat 1 uit Holland van start. De drie "meegebrachte" leerlingen waren John en een stille Amerikaanse jongen, en in een bijna gemoedelijk atmosfeertje werd het examen doorlopen (doorgedanst dus). Het examen van de tweede kandidaat mochten we helaas niet meedoen.
Na bijgekomen te zijn in het Jury's Inn (!!! Verblijfplaats voor die nacht, red.) wandelden we na het examen daarna in de zon naar Grafton Street, waar Riverdance ondertussen voor een tijdje is neergestreken in het Gaiety Theatre. Omdat m'n voormalig dansjuf matties is met een LOTD-turned-Riverdance danser (Hot!) zochten we een plekje op het gras in het St. Stephen's Green park (vol en druk en gezellig, dankzij de zon) waar Mr. Danser ook kwam chillen, whoehoe.
Na een verkwikkend diner in Eddie Rocket's (ik hoef jullie niet te vertellen wier suggestie dat was, en dat het in groot dank werd afgenomen is ook compleet overbodige informatie) gingen we terug naar het Jury's in, om groepsdansen door te nemen (5 dansers dansen op een vloer ter grootte van een gemiddeld pashokje is altijd leuk) voor de volgende dag. Die zondag dus groepsdansexamen, het mega-uberinteressantse onderdeel. Niet heel veel opmerkelijks, behalve dan dat tijdens het tweede examen dat ik bijwoonde de complete jury in lachen uitbarstte, omdat bij een twee-meterlange ranke Harry met een <160 cm gezette Siobhan sommige stukken uit the Three Tunes gewoonweg knullig overkomen.
Na het examen praatten we bij in een restaurantje vlakbij 't strand van Bray en rond een uur of 4 zocht ik de Dart naar Dublin weer op om met de 6-uur bus weer naar Cork te gaan.

Afgelopen weekend zocht ik m'n big aupairsis Jo op in haar zomerfamilie in het durp Cornamona, tussen de twee meren. De eerste bus bracht me naar Galway, waar ik een paar uurtjes wandelde en genoot van de afprijzingen in de Accessorize. Ik was al eerder in Galway geweest, een jaar of 5 geleden toen ik met Auntie & Uncle op holidays was in jawel...Cornamona. Galway is wellicht weinig veranderd, want ik herkende bijna alles nog (op de Galway Bay na, maar ik neem aan dat die daar 5 jaar geleden ook al lag ). De tweede bus bracht me naar Maam Cross, waar ik door Jo en haar hippie-hostmum werd opgehaald en gebracht naar het huis aan Lough Corrib, dat minus regen compleet paradijs is. Die avond gingen we uit in de uitgaanshotspot tussen de twee meren; Clonbur. Een rustige start in Lynch's, waar ik iets blauws heb gedronken, om daarna te ontdekken dat de Shaskeenbaar gesloten is, en dan maar vlug door te huppelen naar Eddie's (Niet Rocket's) waar een bruiloft werd gevierd en waar we tussen de feestgangers in gesprek kwamen met een Patrick die z'n hele leven al in Cornamona had gewoond en met een Caitriona, die graag naar Johnny Cash luisterde. We sloten de avond af in Burke's waar we naar een drievrouws-bandje luisterden.
Zondag wandelden we rond in Cornamona, en in het centrumpje kwam Jo een bekende tegen. Paul, de gorgeous groenteman, een rasechte Cornamoniaan in het bezit van een roeiboot, die ons graag de "toeristentoer" terug naar het huis wilde geven. Nou ehm, graag! "G*dverdomme," hoor ik als we naar het bootje toelopen. Deze diepe stem was niet van Jorien. "G*dverdomme. Goeiemorgen. Tempo-team Rotterdam." De diepe stem was van Paul, die rond z'n twintigste voor een half jaar in Rotterdam gewoond heeft. "Ik heb meer gereisd, weet je, maar ik kom gewoon altijd terug naar Cornamona."
Al over het Lough Corrib varend is het makkelijk voor te stellen waarom.

Na bijgekomen te zijn in het huis en klassieke gesprekken over studie-voortzetting (...) te hebben gevoerd brachten we bezoek aan DE Cornamona pub met de broer van Jo's hostmum, een barbier in Donegal. Z'n reizen door Amerika, Indonesie, Australie, Europa en Azie brachten zoveel gespreksstof op dat het erg jammer was dat het zondagavond was en de pub al vroeg sloot. "Wowwww, moet je dat zien!" riep een stem vanuit het pikkedonker (geen straatverlichting in countryside Cornamona), die ditmaal wel van Jorien was. "Dit" betekende de meest heldere sterrenhemel die ik ooit heb gezien. De barbier van Donegal leerde ons dat de grote beer (of 't steelpannetje) the Big Dipper (of Saucepan) in het Engels heet. Over de immer-expanding ruimte pratende kwamen we bij terug bij 't huis aan.
Maandagochtend reed ik met de hostdad van Jo terug via Maam valley dat in het Book of Records staat als een van de natste plekken op aarde (en het regende inderdaad) over een weg waar niemand anders reed, alsof er niemand op maandagochtend naar z'n werk moet. Jo's hostdad ging wel degelijk naar z'n werk en voordat ik terug de bus die me naar Galway zou brengen instapte ving ik nog een glimp op van de set van "Ros na Run" een Ierse tv-serie waar Jo's Hostdad medewerker is.

Het is nu echt tijd om m'n laatste spulletjes in m'n koffer te proppen en wat luchtgaatjes te prikken voor m'n reiskameraden Parsley en Gulliver.

Tot zeer snel allemaal!

Antwa.

Naar Antoinette in Ierland bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl